Kuzgundan Notlar

  Parol Kadar İşlevsiz Bir Tavsiye: “Takma Kafana” "Başım ağrıyor." Doktora gitsen ağrı kesici yazar, yanındaki biri de “Biraz uzan istersen.” der. Ama “İyi hissetmiyorum.” dediğinde ne derler? Genellikle önce nedenini sorarlar, sonra da hızlıca eklerler: “Takma kafana ya.” Oysa zaten yapamadığım şey tam da bu değil mi? “Kafaya takmamak.” Ağır Bir Yük Omuzlara binen yük ağırdır. Yorganların altına gömülür beden. Bir lokma yemek yemeden, su içmeden, konuşmadan, gülmeden geçer günler. “Ne oldu sana? Sen böyle değildin önceden.” derler. Oysaki senelerin verdiği yorgunluk, zorbalıklar, lafta iyilik için söylenen sözler, boğazında düğüm düğüm olan cümlelerdir olan biten. Sorulan sorunun yankıları karşısında uzun bir sessizliğe gömülür duvarlar. O an ağzını bıçak açmaz. Konuşmayı bile hak etmediğini düşünürsün. Böylece yaşama isteğini alıp götüren karabasandır depresyon. O zaman neden hafife alınıyor? Eskiden "Eskiden böyle şeyler yoktu. İnsanlar gül gibi geçinip yaşa...

  Soyut Bir Kavram: Aşk Aşk nedir? Tanımlaması zor fakat varsayıma açık soyut bir duygu. Kimine göre kalp ağrısı, kimine göre çekilmez bir cefa; kimine göre asırlarca süren bir sefa, kimine göre ise karnında uçan birkaç kelebek... Hayal mi, gerçek mi? Tanımlar değişir, fikirler ayrılır ama aşkın dokunduğu yer kalptir; bu hep aynıdır. Her kapı bir şekilde aşka aralanıyor. Bazen bir şarkının hüznüyle yüreğimizi burkarken, bazen filmlerde yılların hasretini çekmiş iki aşığın kavuşmasıyla katarsis yaşatıyor. Aşk, zaman zaman çıkmaz sokak gibi görünse de hepimize derinden dokunuyor. Sinema Perdesinde Aşk: Before Sunrise Aşk böylesine yoğun bir hisken, doğal olarak sinema perdesine de yansıyor. Aşk denildiğinde aklınıza gelen ilk film ne? Benim için bu sorunun cevabı net: Before Sunrise. Ama bugün, serinin yalnızca ilk filmine değil, tamamına birlikte göz atacağız. Evet, hazırsanız başlayalım. Bir aralık akşamı izlemeye başladığım seri, Before Sunrise (Gün Doğmadan) ile başlıyor. Perde, ...

HERKESLEŞMEK  Sıcak, Soğuk, İnsan Sıcacık yuvamızın huzuru bize yetmez oldu. Raflara dizilmiş çerçeveler, duvarlara asılmış tablolar, şen kahkahaların eşlik ettiği sohbetler... Hepsi adeta vitrinlerde unutulmaya mahkûm bırakılmış, kimsenin aklına gelmeyen çeyizlik porselenler gibi soğudu. Zamanında değer biçilmiş ne varsa unutulup gitmiş, zamanın hezimetine uğramış. Büyüklerimizin her köşeye örttüğü el emeği, göz nuru dantel örtüler nasıl unutulduysa; kitaplar da bir o kadar unutulmuş raflarda. Eline alan olsa, üzerindeki bir parmak tozu üflemeden, iki üç kez öksürmeden sayfaları göremeyecek. Kimse de alıp okumadığından raflara kaldırılıp tozlanmaya terk edilmiş biblolardan farkı kalmamış. Hoş, bazılarımız insaflı da arada bir bibloların tozlarını şöyle bir aldırıveriyor ama kitaplar unutulmaya mahkûm edilmiş. Ne hazin bir son...   Gerçeklik Gerçek Olabilir Mi? Çok da şaşırmamak lazım olan bitene. Ne de olsa gri betonların arasında sıkışıp kalmışız her birimiz. Eğer ye...

BATAKLIK  Dünya bir sahne gibi, biz ise onun üzerinde performans sergileyen oyuncularız. Hayata sonunu bilmeyerek geliyoruz. Yaşadıkça, sonunu bildiğimiz bir hayatı yaşamak anlamsız gibi sanki... En azından bazen böyle düşünürken buluyorum kendimi. “ Hayatı dilediğince yaşa ” zırvalarına inanasım gelmiyor. Dünyaya geldiğimiz andan ölene kadar çoğumuz aynı hayatın farklı versiyonlarını yaşıyoruz. Aslında bakarsanız hayatımız Hollywood filmlerindeki monotonluktan bile sıkıcı olabiliyor.  Doğuyoruz, büyüyoruz, okula başlıyoruz, mezun oluyoruz sonra iş bulmak zorundayız. Bazılarımız daha cesur olmalı ki monotonluğa meydan okuyor. Yaşadığımız hayatı kendimiz için mi yaşıyoruz, yoksa başkaları için mi? Kendime bu soruyu defalarca, hatta abartmak gerekirse her gün sordum, soruyorum. Cevabını bir bulabilsem bu monotonluğa boyun eğişlerim bir anlam kazanacak ancak nafile. Hatalar yapıyoruz, hatalarımızdan ders alıyoruz ya da almadan defalarca tekrarlıyoruz. İnsan denen varlık, ne de ol...