Kuzgundan Notlar

  Yolda Kendime Rastlasam Tanımam Dalgalı bir denize yelken açmış, rotası belli olmayan bir gemi gibiyim. Rüzgar şiddetini günden güne arttırıyor, ufuk sisten gözükmüyor. Günlerdir dinmeyen fırtına yüzünden gemi alabora olacak diye ödüm kopuyor. Mürettebata güvenmek istiyorum ama onlar keman çalmakla meşgul. Geminin batma ihtimalini görmezden geliyorlar. Yarın belki dünden daha iyi olur, fırtına diner ve tehlike sona erer. Rotanın kontrolünü ele alıyorum. Sırtımı başkalarına yaslamak en büyük hatamdı. Bir dahaki sefere -eğer olursa- mürettabatımda kim olacak ya da birileri olacak mı? Üzerine detaylıca düşünmeye karar veriyorum.   Dünüm bugünüme denk değil, yarınım ne olacak hiç belli değil. Yine de umudu elden bırakmamak lazım çünkü önemli olan, fırtına ne kadar güçlü olursa olsun dineceğini bilmektir. Bir adaya çarpıyor gemi; koca bir kayalığın önünde hasar almış halde duruyoruz.Apar topar gemiden inip, halatlarla sıkıca bağlıyoruz. Adada kimsecikler yok sanki, bomboş s...

BATAKLIK  Dünya bir sahne gibi, biz ise onun üzerinde performans sergileyen oyuncularız. Hayata sonunu bilmeyerek geliyoruz. Yaşadıkça, sonunu bildiğimiz bir hayatı yaşamak anlamsız gibi sanki... En azından bazen böyle düşünürken buluyorum kendimi. “ Hayatı dilediğince yaşa ” zırvalarına inanasım gelmiyor. Dünyaya geldiğimiz andan ölene kadar çoğumuz aynı hayatın farklı versiyonlarını yaşıyoruz. Aslında bakarsanız hayatımız Hollywood filmlerindeki monotonluktan bile sıkıcı olabiliyor.  Doğuyoruz, büyüyoruz, okula başlıyoruz, mezun oluyoruz sonra iş bulmak zorundayız. Bazılarımız daha cesur olmalı ki monotonluğa meydan okuyor. Yaşadığımız hayatı kendimiz için mi yaşıyoruz, yoksa başkaları için mi? Kendime bu soruyu defalarca, hatta abartmak gerekirse her gün sordum, soruyorum. Cevabını bir bulabilsem bu monotonluğa boyun eğişlerim bir anlam kazanacak ancak nafile. Hatalar yapıyoruz, hatalarımızdan ders alıyoruz ya da almadan defalarca tekrarlıyoruz. İnsan denen varlık, ne de ol...