SÖĞÜT

Söğüt ağacının gölgesinde uzanmış, bulutların şekillerini izliyorum. Ele avuca sığacak gibi değiller. Her birini kavanozlara doldursam da dolduramam. Yüzüme bir damla düşüyor; sanki bir serzenişmişçesine… Damlalar arttıkça gözlerimi kırpıştırmaya başlıyorum. Yağmurdan kaçmak anlamsız geliyor.

Gözlerimi kapatıp düşünüyorum. Aklıma ilk gelen düşünce:
 “Eskiden böyle değildim.” 
Ardından pişmanlıklar… Rüzgâr ağaçların yapraklarını savuruyor. Toz, pas, kir… Soğuk taşların üzerine kazınmış isimleri düşünüyorum. Daha dün yanımdayken bugün değiller. Ninnileri hâlâ kulaklarımdayken, hikâyeleri hâlâ aklımdayken, onlar derindeler. Gidene mi zor, kalana mı?

Çocukken böyle değildim ben. Fotoğraflarda gözlerimi iyice kısar, tüm dişlerimle gülerdim. O çocuk ben değilim sanki… Ninemin söylediği türkünün ezgisine mi saklanmış? Ninem hatırlamayı unutsa da türküsünü unutmazdı. Ne zaman söylesem gözlerinin içi gülerdi. Unutmak mı isterim, hatırlamak mı?

Söğüt ağacının altında yağmurun dinmesini bekliyorum. Kökleri, toprak altından göle uzanmış. Benim ise köklerim bu kasabada sıkışıp kalmış. Bir gün uzaklara gitsem, özler miyim buraları?

Yağmur damlaları kesiliyor. Gökyüzünde bulutlar dağılıyor; güneş tüm parlaklığıyla gözümü kamaştırıyor. Hatırlamak bir lütufmuş. Unutmak ise kimi zaman bir lanet. Hatırladıkça ninemin türküsünü yaşatıyorum. 

Söğüt ağacının bilgeliğini selamlıyorum; ninemin türküsü dudaklarımda bir tını... Rüzgar nereye eserse ben de oraya gidiyorum. 


Yorumlar

  1. Adsız16 Ocak 2026 09:42

    Rüzgar nereye eserse oraya gitmek çok tanıdık..

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

BATAKLIK

BATAKLIK  Dünya bir sahne gibi, biz ise onun üzerinde performans sergileyen oyuncularız. Hayata sonunu bilmeyerek geliyoruz. Yaşadıkça, sonunu bildiğimiz bir hayatı yaşamak anlamsız gibi sanki... En azından bazen böyle düşünürken buluyorum kendimi. “ Hayatı dilediğince yaşa ” zırvalarına inanasım gelmiyor. Dünyaya geldiğimiz andan ölene kadar çoğumuz aynı hayatın farklı versiyonlarını yaşıyoruz. Aslında bakarsanız hayatımız Hollywood filmlerindeki monotonluktan bile sıkıcı olabiliyor.  Doğuyoruz, büyüyoruz, okula başlıyoruz, mezun oluyoruz sonra iş bulmak zorundayız. Bazılarımız daha cesur olmalı ki monotonluğa meydan okuyor. Yaşadığımız hayatı kendimiz için mi yaşıyoruz, yoksa başkaları için mi? Kendime bu soruyu defalarca, hatta abartmak gerekirse her gün sordum, soruyorum. Cevabını bir bulabilsem bu monotonluğa boyun eğişlerim bir anlam kazanacak ancak nafile. Hatalar yapıyoruz, hatalarımızdan ders alıyoruz ya da almadan defalarca tekrarlıyoruz. İnsan denen varlık, ne de ol...
Devamı

Kendini Pizza Sanan Börek ve Ütopya Maskesi Takmış Distopya

Yufkadan Pizza Geçenlerde canım pizza çekti. Hamur yoğuracak zamanım yoktu. O yüzden, elimdeki malzemelerle ne yapabilirim diye internette yayınlanmış tariflere baktım. Şansıma yufka tabanlı pizza çıktı. "Hamur yoğurma derdi olmadan" demek yerine, hamursuz diye anlatılmıştı. Yufka da un, su ve tuzdan oluşan bir hamur değil mi zaten? Tıpkı bazlama, lavaş, pide ya da ekmek gibi… Hepsi aynı kökten, aynı özden geliyor. O zaman biz de bir tane hamursuz pizza(!) yapalım. Belki de tadı güzel olacak ki, eminim güzel olacak. Ama bir şeyler eksik değil mi yine de? Bu, daha çok börek oldu sanki... Ama ben pizza istiyordum. Kendini pizza sanan börek gayet lezzetli olmuştu. Afiyetle yedim, yanında da ayran içtim. Ama aklımda bir fikirler silsilesi dönmeye başladı. Bu pizzamsının havası bir başkaydı. Onu hafife almışım; bana ilham olacak kadar bol malzemeliydi. Canını çektirdim mi? Evet, belki de. Ama şimdi itiraf ediyorum: O pizzayı aslında hiç yapmadım da yemedim de. Hayal kırı...
Devamı

HERKESLEŞMEK

HERKESLEŞMEK  Sıcak, Soğuk, İnsan Sıcacık yuvamızın huzuru bize yetmez oldu. Raflara dizilmiş çerçeveler, duvarlara asılmış tablolar, şen kahkahaların eşlik ettiği sohbetler... Hepsi adeta vitrinlerde unutulmaya mahkûm bırakılmış, kimsenin aklına gelmeyen çeyizlik porselenler gibi soğudu. Zamanında değer biçilmiş ne varsa unutulup gitmiş, zamanın hezimetine uğramış. Büyüklerimizin her köşeye örttüğü el emeği, göz nuru dantel örtüler nasıl unutulduysa; kitaplar da bir o kadar unutulmuş raflarda. Eline alan olsa, üzerindeki bir parmak tozu üflemeden, iki üç kez öksürmeden sayfaları göremeyecek. Kimse de alıp okumadığından raflara kaldırılıp tozlanmaya terk edilmiş biblolardan farkı kalmamış. Hoş, bazılarımız insaflı da arada bir bibloların tozlarını şöyle bir aldırıveriyor ama kitaplar unutulmaya mahkûm edilmiş. Ne hazin bir son...   Gerçeklik Gerçek Olabilir Mi? Çok da şaşırmamak lazım olan bitene. Ne de olsa gri betonların arasında sıkışıp kalmışız her birimiz. Eğer ye...
Devamı