BAŞLANGICIN SONU
Başlangıcın Sonunu Bilmeden Çocukluk yıllarımı geçirdiğim evi hatırlıyorum. O ev; benim ilk adımlarımı attığım, ilk cümlelerimi konuştuğum, ilk hecemi okuduğum, ilk harfimi yazdığım yerdi... Dünyaya gelişime aynı evin duvarları şahitlik etmişti, aynı evin penceresinden ilk kez dünyayı tanımaya başlamıştım. Oradan bir gün taşınacağım aklımın ucundan bile geçmezdi. Hayatımın on iki senesi orada geçti. Hep orada kalacakmışım, her şey aynı kalacak gibi hissediyordum. Büyüyordum, büyüdükçe de bazı şeyler daha karmaşık geliyordu. Taşınmak istemiyordum çünkü doğup büyüdüğüm evden başka bir yerde yaşayabileceğimi hayal bile edemiyordum. Yuva bildiğim yer orasıydı, bildiğim ve ait olduğum tek yerdi. On iki yılın ardından taşındık. İşte o an yeni hayatımın ilk adımını atmıştım. Sonrasında hiçbir şey aynı kalmayacaktı. Bilmediğim bir şey ise hayatıma başladığım evden taşınmanın da bir sonun başlangıcı olduğuydu. Yeni eve taşındıktan sonra her şey o kadar farklı ilerledi ki... Taşındığımız ilk...